De Inktaap 2010 voor Robert Vuijsje

maandag 8 maart 2010

Tijdens een feestelijke bijeenkomst op maandag 8 maart in de Doelen in Rotterdam werd Robert Vuijsje onder toeziend oog van 1.500 jongeren, afkomstig uit Nederland en Vlaanderen, uitgeroepen tot de absolute favoriet. Robert Vuijsje ontving De Inktaap 2010 uit handen van twee van de jonge Inktaap-juryleden. Ruim 2.500 scholieren uit Vlaanderen, Nederland en Suriname namen deel aan De Inktaap 2010.

Voor De Inktaap 2010 waren genomineerd:
Doeschka Meijsing – Over de liefde (winnaar AKO Literatuurprijs)
Dimitri Verhulst – Godverdomse dagen op een godverdomse bol (winnaar Libris Literatuur Prijs)
Robert Vuijsje – Alleen maar nette mensen (winnaar De Gouden Uil)

Meer dan 160 scholen uit Nederland, Vlaanderen en Suriname namen deel aan de negende editie van De Inktaap. Gedurende een periode van vijf maanden lazen, nomineerden en bespraken ruim 2.500 middelbare scholieren de boeken om uiteindelijk op de feestelijke slotdag dé literaire jongerenprijs van het Nederlandse taalgebied uit te reiken.

Lees hieronder het juryrapport

Juryrapport De Inktaap 2010

Wanneer je de genomineerde boeken van De Inktaap 2010 in één woord zou moeten samenvatten, zou je uitkomen op ‘controverse’. Vuijsje ervoer de toorn van zwarte vrouwen door zijn objectivicatie van de zwarte vrouw in Alleen maar nette mensen, Verhulst joeg calvinistisch Nederland op de kast met zijn shockerende titel Godverdomse dagen op een godverdomse bol en Meijsing moest het hoofd bieden aan homo’s en lesbiennes die haar uitspraken over het homohuwelijk in Over de liefde niet konden waarderen. Wij laten ons echter niet zo makkelijk shockeren. Dat is wel duidelijk.

Waar we niet altijd vrolijk van werden is Over de liefde van Doeschka Meijsing, een boek waarvan de emotie, de diepe droefheid op elke bladzijde aanwezig was. Hoewel een enkeling het leuk vond om een boek te lezen vanuit het oogpunt van een lesbische vrouw, konden de meesten van ons zich moeilijk identificeren met een lesbienne van middelbare leeftijd met liefdesverdriet. Eigenlijk vonden we dat Pip gewoon een schop onder haar kont moest hebben. Over het schrijftalent van Doeschka Meijsing kunnen we echt niet klagen. Ze schrijft in prachtige literaire volzinnen met stralende metaforen en heeft een uitzonderlijk oog voor detail. Ook de bittere humor en zelfspot werden zeer gewaardeerd. Het gaf lucht aan een treurig verhaal.

Dan Godverdomse dagen op een godverdomse bol van Dimitri Verhulst. Dat deze titel in het overwegend katholieke Vlaanderen niet voor veel problemen zou zorgen hadden we wel verwacht. Regelmatig biechten en al je zonden worden je vergeven. Dat is bekend. In het calvinistische Nederland ligt dat anders. Verschillende christelijke boekhandels weigerden het boek te verkopen. Ook van deze controverse trokken wij ons niets aan. We lieten ons niet intimideren door de titel, het ging ons om in de inhoud, die wel uniek genoemd mag worden. Nooit eerder lazen we een boek waarin de gehele mensheid het hoofdpersonage was. Ook de schrijfstijl van Verhulst is nieuw, origineel, humoristisch en verrassend. Toch presenteert Verhulst een wel heel negatieve visie op het doen en laten van ‘‘t’, waardoor je je automatisch gaat afvragen of wij, in die paar duizend jaar dat we bestaan, ook iets goed hebben gedaan, iets om trots op te zijn. Á propos, iemand onlangs eigenlijk nog een Inktaap gezien?

Tenslotte Alleen maar nette mensen: dat Robert Vuijsje beschuldigd werd van racisme en seksisme vonden de meesten van ons onbegrijpelijk. De auteur beledigt, discrimineert en veroordeelt helemaal niemand. Het gaat juist over vooroordelen. Hij laat met dit boek zien hoe mensen zijn. Hij doet dit vanuit verschillende invalshoeken, door verschillende bevolkingsgroepen over andere bevolkingsgroepen te laten praten. Het is juist erg belangrijk dat er een boek is verschenen dat over de multiculturele samenleving gaat omdat het de laatste jaren weer steeds slechter lijkt te gaan met ons begrip en respect tegenover buitenlanders. Dan de seks. Hier waren de meningen over verdeeld. Waar sommige meisjes zijn soms vulgaire beschrijvingen eerder degoutant vonden, konden de jongens de vrijscènes wel appreciëren. Typisch. Vuijsje schrijft helder en to the point. De korte hoofdstukjes bevorderen de leesbaarheid en Vuijsje gebruikt ook veel ‘streetwise’ woordenschat, maar legt voldoende uit zodat het niet stoort en je gaat je als lezer ook meteen ‘streetwise’ voelen. In tegenstelling tot bepaalde recensenten, appreciëren wij de msn en sms-dialogen juist wél. Maar sommigen van ons vonden de schrijfstijl juist te simpel, te weinig literair en meer passen bij een column dan bij een roman.

Wij laten ons niet zo makkelijk shockeren. Dat is wel duidelijk.